Nasze życie można przyrównać do przedzierania się przez dżunglę, jednak celem samym w sobie powinno być wyjście z niej. Celem jest dojście do kresu dżungli i wejście do Bramy. Bramy, za którą wszelkie zło nie istnieje. Bramy, za którą kończy się dotychczasowa podróż i zaczyna radość przekraczająca wszelkie wyobrażenia. Problem jednak jest w tym, że niektórzy skupieni na przedzieraniu się przez zarośla patrzą się tylko pod nogi, w ogóle nie podnosząc głowy do góry i tej Bramy nie dostrzegają. Niektórzy zatrzymują się na napotkanej polanie, gdzie wydaje się być przyjemnie, rozpalają ognisko i zajmują się rozrywką nie chcąc iść dalej. Inni z kolei co prawda patrzą w górę i dostrzegają koniec. Na końcu jednak dostrzegają wiele bram podobnie podpisanych, bądź też jedną, ale niekoniecznie tą prawdziwą. Naszą podróż przez dżunglę dodatkowo komplikuje fakt, że niemal na każdym kroku czają się zwierzęta czyhające na nasze życie. W wielu miejscach wychodząc zza gęstych zarośli trafimy na przepaść, więc nieostrożne poruszanie się po dżungli będzie skutkować śmiercią. Zdarza nam się trafić na ścieżkę, która wydaje się być prawidłowa, ale poprzecinana jest wieloma innymi drogami codziennych wyborów, które prowadzą w zupełnie różne miejsca. Po drodze spotykamy też wiele osób, które wpływają na to, którą ścieżkę wybieramy. Jedni wydaje się, że mają mapę, ale niekoniecznie umieją ją czytać. Inni mają mapę i wskazują prawidłowo drogę, jednak droga ta często na pozór wydaje się być trudna, a przecież lubimy sobie życie ułatwiać, więc nie słuchamy tych wskazówek i im nie ufamy. Jeszcze inni celowo wprowadzają nas w błąd, abyśmy pobłądzili wybierając ścieżki, które wymuszają na nas patrzenie w dół i brak czasu na popatrzenie w górę lub oddali się beztroskiej zabawie przy ognisku, które jednak prędzej czy później - zgaśnie.